Paradygmat odwrócenia piramidy świadczeń

Najwyższy czas aby polski system ochrony zdrowia jako priorytetowe uznał zadania zdrowia publicznego względem medycyny naprawczej. W interesie naszego państwa  i jego gospodarki jest aby stawiać na zdrowie obywateli i przeznaczyć na ten cel odpowiednie środki. Aby takie zadanie zrealizować konieczne jest wypracowanie narzędzi wspomagających ochronę kapitału zdrowia i zarządzanie procesem leczenia pacjenta. W tym celu niezbędne jest wzmocnienie organizacyjne i kadrowe podstawowej opieki zdrowotnej także o innych obok  lekarza, pielęgniarki i położnej profesjonalistów medycznych. To oni właśnie koordynowani przez Zespół Medycyny Rodzinnej mogą realizować większość zadań w zakresie zdrowia publicznego stanowiąc długoletnią  inwestycję w zdrowie Polaków. Tymczasem dzisiaj nakłady na opiekę zdrowotną zdają się zaprzeczać takiej filozofii systemu. Prawie 50% wszystkich kosztów alokujemy w lecznictwie zamkniętym, opierając system  na najdroższym modelu leczenia, bardzo często nadal w trybie pełnej hospitalizacji. Ambulatoryjna opieka specjalistyczna jest najmniej dostępna dla polskich pacjentów, co wynika z rażąco niskiego finansowania na poziomie niespełna 9% przy ok. 20-25 % w innych krajach UE. Fundament piramidy świadczeń, czyli podstawowa opieka zdrowotna przechodziła, w przebiegu kilkunastu lat transformacji systemu ochrony zdrowia w Polsce, różne fazy. Od boomu w okresie funkcjonowania Kas Chorych na przełomie wieku do marginalizacji jej roli w postaci niewiele ponad 12%-to procentowego udziału w podziale środków planu finansowego publicznego płatnika świadczeń. Ta huśtawka trendów zaowocowała pomniejszeniem roli lekarza POZ, odchodzeniem od specjalizacji w zakresie medycyny rodzinnej wielu młodych  lekarzy i zatrzymaniem rozwoju tej specjalizacji. Obecnie, w konkurencji z innymi działami systemu opieki zdrowotnej POZ, jest w odwrocie i potrzeba zdecydowanych działań aby znów tworzyła jego podstawę. Główne zadania podstawowej opieki zdrowotnej muszą być skierowane na promocję zdrowia, prewencję zachorowań, wczesne ich wykrywanie i  monitorowanie procesu leczenia. Czas na ponowne zdefiniowanie ról i zadań poszczególnych uczestników systemu.